De Belofte

We zouden elkaar weerzien op exact deze plaats, op exact dit uur. Een belofte die we tien jaar geleden maakten, in onze apenjaren. Jong, naïef, de wereld aan onze voeten en onze nieuw verworven vriendschap was 4-ever! Dat wisten we toen al, nog geen vijf minuten nadat we aan elkaar waren voorgesteld. Dit was het en over 10 jaar zouden we hier staan, opnieuw, want echte, pure vriendschap duurt eeuwig.

Nu sta ik hier, alleen, onze belofte nakomend. Waar jij bent? Ik heb er het raden naar. Je verliet me, gaf de vriendschap op. Een eenzijdige verbreking van ons contract. ‘Had je de kleine lettertjes maar moeten lezen.’, hoor ik je zeggen. Je ogen zouden er bij twinkelen en om je mond zou een halve lach zitten. Een treiterzakje, dat was je. Nooit wist ik of je meende wat je zei. Het was je sterkte, maar ook je zwakte. Weinig mensen konden het aan. Ik vond het geweldig.

Tranen lopen over mijn wangen. De kleine lettertjes, daar houdt nooit iemand rekening mee, net als met de dood … . Pas achteraf sta je er bij stil. ‘Droom zacht, mijn vriend. Ooit zien we elkaar terug al weet ik niet wanneer.’

Advertenties