Die quizavond …

Het is vrijdagavond, 20uur, en we zitten klaar, balpennen in de hand, iedereen aanmanend tot stilte. Onze groepsnaam zegt dan wel dat we het voor het plezier doen, toch zijn we competitief en strijdlustig. De maandelijkse caféquiz is immers niet iets waar je wil afgaan voor al je maten. Ook is er het jaarklassement. We hebben een doel : top 5. We staan nu op plaats 4, maar het zou er om spannen. 2 groepen zitten ons immers op de hielen!

Het is de voorlaatste ronde, nog enkele vragen te gaan. Het ziet er goed uit voor ons. En dan gebeurt het, we ontsporen … Een vraag luidt immers: ‘Voor wat is een nyctofoob bang?’ . We hebben geen enkel idee. Het licht in onze bovenkamers gaat uit. Je voelt de teleurstelling zo door ons heen gaan. De laatste vragen gaan als een waas aan ons voorbij.

Het verdict is gevallen, we zijn wat gezakt. Top 5 nog net, maar met nog maar 2 quizzen te gaan dit jaar wordt het krap dit te behouden. Onze maten kloppen ons op de schouders. ‘Het komt wel goed’, zeggen ze. We bestellen nog iets te drinken. De nacht lacht. Ik bibber! Nyctofobie, het is wat!

Advertenties