Toekomst in een doos

Reeds als klein kind was ik geïnteresseerd in zolders. Bij mij thuis stond deze vol met prulletjes, oude platen, speelgoed, …. Kortom, herinneringen aan vervlogen tijden.

Het was dus niet zo verwonderlijk dat toen ik zelf op huizenjacht ging een zolder een must werd in mijn zoektocht.

Op een dag ontdekte ik een huis met in het plafond zo’n luik dat je opent met een stok zodat er een wankele trap verschijnt naar een stoffige zolder. Ik wist meteen dat dit het huis was, ongeacht de staat. Ik opende het luik en spurtte direct het trapje op! Spinnenwebben en stof was echter alles wat mij tegemoet kwam. Teleurgesteld wilde ik me al omdraaien, maar daar in de verste en donkerste hoek stond precies iets. Meteen liep ik er op af en inderdaad, daar stond een doos. Geen bijzondere doos, gewoon bruin karton en toch … Er stond iets op geschreven!

‘Aan de bewoner van dit huis’, las ik luidop. Ik opende nieuwsgierig de doos en zag dat er een paar vergeelde foto’s van een koppel inzaten. Herinneringen aan een mooi, maar vergaan leven.

Plots kreeg ik het echter koud. Ik herkende het gezicht, het was het mijne, maar hoe kon dit?